Ben Başkan Olsam…

Hayat akışım dahilinde önce futbolcu sonra teknik direktör olmak istedim fakat Allah nasip etmedi. Sonra 'bari sahaya yakın durayım' diyerek spor basınına geçtim. Ardından yurt içinden ve dışından kulüplere/menajerlere danışmanlık yapmaya başladım. Zaman içinde bir kaç kulüpte tam zamanlı çalışmam da gündeme geldi. Ancak beni isteyen kulübü ben istemedim, benim istediğim kulüp ise beni istemedi.

Özet olarak özgeçmişim bu şekilde…

Şu an vardığım nokta itibariyle önce kulüp yöneticisi daha sonra da başkan olmamın en doğru seçenek olduğunu düşünüyorum. Bir sonraki muhtemel hedefim ise gözüme kestireceğim bir kulübü satın almak olacak…

***

Şaka bir tarafa, sporun devlet hariç neredeyse tüm unsurlarında çalıştıkça şunları anladım…

1- Spordan gelmeyen; sadece nüfuzu ve parası olduğu için veya sadece nüfuz ve para kazanmak için kulüp yöneticiliği/başkanlığı yapanların sayısı hala az değil. Bu tür bir zihniyetle sportif başarı amacıyla müşterek çalışmak, ortak akılda buluşmak, düzgün iletişim kurmak imkansız.

2- Teknik direktörler ego abidesi haline gelmeyi mesleki gereklilik olarak görmeyi gittikçe yaygınlaştırmış durumda. Konuşmaya çalıştığınızda halı saha kenarında yorum yaptırmayacağınız insanlardan Türk futbolunun kurtuluşuna dair reçeteler dinleyebilirsiniz.

Ayrıca pırıltılı sporculu kariyerinden teknik direktörlüğe geçenler de iç güdülerinin esiri… Sporculuk dönemlerinde öğrenilmiş bilgiden ziyade yeteneklerinin yönlendirdiği nispette hareket eden bir  'hoca' jenerasyonu ile karşı karşıyayız. Yani aklı sahada, ayakları saha kenarında kalmış eski futbolculardan oluşan; "Bizim zamanımızda…" diye söze başlayıp taktik tahtasında, yedek kulübesinde, soyunma odasında anı/hikaye anlatıcısına dönüşen cahil ukalalar ordusu.

3- Menajerlerin dünyası ayrı bir kabus… Sporcusunu koli, kendisini nakliyeci, kulüpleri ise depo olarak gören pek çok menajer nakliyecilikten para kazanıyor. Lakin bu yaptığının sonuçlarına dair 'para' kelimesi dışında zerre kadar fikri yok. Bazen yönetici ile bazen teknik direktör ile ortaklık kurup malını teslim etmeyi yaşam sebebi olarak gören; insan veya spor gibi konulardan muaf simsarlar futbol piyasasının geneline kök salan 'menajer' problemini oluşturuyor.

4- Suçu genelde başkasında arayan, kendini yargılamayan, tembelliğe yatkın, uçkuru gevşek, ağzı bozuk, aklını kullanmaya üşenen, ukala ve cahil kaç futbolcu ve futbolcu adayı var saymadım. Siz de saymayın bereketi kaçmasın…

5- Medya bir gayya kuyusu… Parayla haber yapan, para almadan haber yapmayan, bırakın yazı yazmayı; anlamlı iki cümleyi ardı ardına koyamayacak insanlar ülke sporunun halk üzerindeki algısına hatırı sayılır seviyede müdahil oluyor.

Yani sevilecek, güvenilecek, saygı gösterilecek futbolcu, teknik adam, yönetici, menajer ve gazetecileri gözünüze sokmak istemeyen; düzenini kurmuş ve bu tıkalı devir daimden şikayetçiymiş gibi gözükenlerin organize ettiği bir perdeleme söz konusu…

***

Sizi bilmem ama ben bir kulüp sahibi ya da başkanı olsam;

1- Kulübün felsefesini meydana getirecek düzgün profesyonellerden oluşan bir icra kurulu,

2- Tirajın doğru haberle artacağını anlayan gazetecileri,

3- Kendini geliştirmek için çabalayan gençlerden oluşan bir altyapıyı,

4- Bu gençleri yetiştirmek için çaba gösterecek samimi hocaları,

5- Sporcusunu hem insani hem de sportif olarak daha iyi noktalara getirmeyi ilke edinen menajerleri,

6- Karakterli futbolculardan oluşacak bir takımı,

7- O takıma aklını ve kalbini açacak teknik ekibi,

8- ve onları gönülden destekleyecek taraftarları etrafımda görmek isterim…

Aslında tüm bu saydıklarım zaten etrafımızda… 5 maddede anlattığım istisnai kötü unsurlarla bakış açınızın kirlenmesine müsaade etmeyip, çevrenize biraz daha dikkatli bakmanız ve iyi olana hak ettiği ilgiyi göstermeniz futbol başta olmak üzere Türk sporunun arınma sürecine girmesi için yeterli olacaktır.

Bu ayıklama/arıtma ne zaman sonuçlanır bilemem, fakat şu hareketsiz ve hariçten gazel okuyan halimizle (okyanus zannettiğimiz) akvaryumunun temizleneceği de yok…