Ali İbrahim Öcal'ın "Cennet/Heaven" Sergisi İçin Geri Sayım

Öcal'ın çalışmaları, insan olgusunu anlatıdan uzak, doğrudan doğruya imgelemler aracılığıyla gerçekleşen, kompleks ve katmanlı bir dil üzerinden ele alıyor. Sanatçı bedenin, zaman ve doğa ile olan zorunlu bağını, kültürel belleğimizdeki formlar ile harmanlayarak, yer yer oldukça bildik, kimi zaman ise bir hayli mesafeli ve ürpertici duran melezleşmiş imgeler üretiyor.

Sergideki tüm çalışmalar, nesnel anlamda ele alındıklarında gayet sıradan imgeler olmalarına karşın, formal özellikleri ve kurgulanış biçimleri onları bir çeşit mitsel auraya sokuyor. Bu mitsellik, ilk görüşte bir çeşit sembolizmden besleniyormuş gibi duran bir yapıya sahip. Fakat izleyici resim ile karşı karşıya geldiğinde, yorumlama yerini algıya ve yoğun bir seyre bırakıyor. Ali İbrahim Öcal'ın imgeleri ele alış biçimi esasen Romantizm'den beri bildiğimiz o hissi anımsamamıza neden oluyor. Bu his, doğaya dair oldukça tuhaf bir filmin sadece fragmanlarını izlemek gibi…