Bizim İşin Tatili Yok Diyen 28 Yıllık Fırıncı, Cenazeye Bile Gidemiyor

Zorluklarla geçen çocukluk yıllarını dağda çobanlık ve ekmek fırınında çıraklık yaparak geçiren Yılmaz Gür, 12 yaşında fırıncılığa çırak olarak başlıyor, 15 yaşında hamur ustalığına terfi ediyor ve 28 yıldır aynı mesleğini sürdürüyor.

BABASINI KAYBEDİNCE KÜÇÜK YAŞTA ÇALIŞMAK ZORUNDA KALMIŞ

1977'de doğumundan sonra küçük yaşta babasını kaybettiğini, 3 kardeşi ve annesine, ağabeyiyle bakmak zorunda kaldığını, ilkokuldayken okul dışında dağda çobanlık yaptığını anlatan Gür, 12 yaşında kendisi gibi fırıncı olan ağabeyi Sezgin Gür'ün çalıştığı ekmek fırınında çırak olarak mesleğe adım attığını söyledi.

Askerden gelince evlenip İstanbul'a yerleştiklerini ve ortağıyla Balat'ta ekmek fırını açtıklarını kaydeden Gür, ortağının 6 ay sonra ayrılmasıyla tek başına kaldığını, kredi çekerek binanın mülkünü satın aldığını ve kredi ödemelerini yakın zamanda bitirebildiğini aktardı.

Gür, 11 ve 16 yaşlarındaki iki oğlunun da işlere yardım ettiğini, 3 çalışanı olduğunu ve eşinin de hem hayat hem de iş arkadaşı olduğunu belirterek, şöyle konuştu:

"Bu işe başladığımda çok küçük yaşta olduğum için gücüm bazı işlere yetmezdi. Mesela pasa denilen, hamurları içine koyduğumuz tahta tekneleri yerinden kaldıramazdım ama yine de büyük gayretle elimden geleni yapardım. Patronlarım da tabii ki bunu görürdü. Eskiden çırak ve usta arasındaki ilişki şimdiye göre çok farklıydı. Biz maaşımızı patrondan isteyemezdik, ustamız bizim yerimize isterdi. Yani bırakın maaşımızı istemeyi, patronla konuşamazdık bile."

"CENAZEYE BİLE YERİME BİRİNİ BULABİLİRSEM GİDİYORUM"

İşveren olunca işçilik zamanlarımdaki yorgunluğuÇocukluk yıllaun biteceğini sanan Gür, daha fazla yorulduğunu söylerek şunları ekledi: "Halkın sağlığı ile birebir alakalı bir iş yapıyoruz, bu yüzden de sorumluluğu çok fazla. Her gün öğlen 12'de çalışmaya başlıyoruz ve bu sabaha kadar devam ediyor. İnsanların ekmeklerini ya da pidelerini alıp evlerine gittiklerini görünce bazen çok özeniyorum. Herkes evine, köyüne, tatiline giderken biz çalışmaya devam ediyoruz. Bizim işimizin tatili yok. Evim ile iş yerim arası 2 kilometre ama 1 hafta boyunca evime hiç gidemediğimi bilirim. Eşim ve çocuklarım tatile gitmek istiyorlar ama bırakın tatile gitmeyi cenazemiz olsa bile yerime birini bulabilirsem gidebiliyorum. Ramazan ayı geldi, işlerimiz yoğunlaştı. Pide yapmaktan evime gidecek zamanım olmuyor. Hatta orucumu bile evimde ailemle açamıyorum. Yani işveren oldum ama hala işçilik yapmaya devam ediyorum."

Yaz aylarında fırında çalışmanın daha da zor olduğunu anlatan Gür, "Mesleğini seversen başarılı olursun. Çocuğunu sevdiğin gibi mesleğini de sevmelisin" dedi.

Gür, emeklilik hayallerinin eşiyle birlikte Karadeniz kıyılarına dönmek olduğunu sözlerine ekledi.