Yalnız İnsanlar Neden Başarılı Olur

Bu kitapta Anthony Storr, mutluluğun tek anahtarının kişisel ilişkilerdeki başarıdan geçtiği yaygın tezini çürütüyor. Hücre hapsi gibi dayatılmış hallerde hayatta kalmak, idealleri sürdürmek için hayal gücünü, emeği, zamanı iyi kullanabilmek bir başınalığı kucaklamakla başlıyor. Birçok büyük sanatçı bir başına kalarak üretmiş; çocukluklarında eziyet gören bazı şair ve yazarlar ileriki yaşlarında bir başına yaratıcılıkta huzur bulmuşlar; azizler, peygamberler ağaç altlarında, dağlarda, mağaralarda inzivaya çekilmişler; kimileri de siyasi sebeplerden atıldıkları pislik içindeki hücrelerde şiir okumuşlar, hayalî yürüyüşlere çıkmışlar da öyle delirmemişler. Tanpınar'ın "başım sükûtu öğüten/ uçsuz bucaksız değirmen' diye nitelendirdiği o sonsuzluk, o okyanus halini Dickens çok iyi bilip yaşamış da, Freud neden anlayamamış? Wagner'in vicdansız, Strauss'un bencil, Strindberg'in kadın düşmanı olmalarının kulisinde neler varmış? Okuyunca, 'Goya' gibi iradeye dönüşebilirsiniz.

YAZAR HAKKINDA Yazar ANTHONY STORR (1920-2001), Londra'da doğdu. 1944 yılında hekim olarak yeterliliğini aldıktan sonra psikiyatride uzmanlaştı. Yapıtları: The Integrity of the Personality (1960), Human Aggression (1968), Sexual Deviation (1970), Human Destructiveness (1972), Jung (1973), The Dynamics of Creation (1972), The Art of Psychotherapy (1979), The School of Genius (1988), Freud: A Very Short Introduction (1989), Churchill's Black Dog and Other Phenomena of the Human Mind (1989), Music and the Mind (1992), The Dynamics of Creation (1993) ve Feet of Clay: Saints, Sinners, and Madmen (1996).