Kendini Kandırmak mı, Ümit Beslemek mi?

“Kendini kandırıyorsun” diyen kişi, muhatabını gerçeklere çekmek ister. Gerçekten de insan bunaltıcı durumlardan kaçıp hayal dünyasında mutlu olur. Problemleri çözmek için gerçekleri görmek şarttır, ancak sürekli sıkıntı içinde yaşayamayız. Gerçeklerle boğuşurken huzurlu bir dünya hayaliyle motive oluruz. Bu nedenle zaman zaman kendimizi kandırmakta sakınca yoktur; bu, dinlenip güç toplama anıdır. Yeter ki o hayale takılıp kalmayalım. “Kendimizi kandırmak” bir ümit dünyası kurmaktır. İnsan hayal ettiği yöne ilerler. Peygamberimiz “Rüyaları iyimser tabir edin” buyurmuştur; çünkü iyimserlik gayreti artırır. “Ümitsizlik haramdır” çünkü Allah varsa ümit vardır. Bir hadis-i kudsîde Allah “Ben, kulumun benim hakkımdaki zannı nasılsa öyleyim” buyurur. Yani kul, Allah’tan ne beklerse onu bulur. O halde boş kuruntuya kapılmadan Rabbimiz hakkında güzel zanda bulunmalıyız. Buradaki zan, kesin kanaat anlamındadır ve kulun tevhid inancını içselleştirdiğini gösterir.