Son Dakika Haberleri: Ünlülerin 23 Nisan Anıları

Ünlülerin 23 Nisan Anıları

4 yıl önce

1
Filiz Akın'dan Betül Mardin'e, Rutkay Aziz'den Müjdat Gezen'e ve Özden İnönü Toker'e Türkiye'nin tanınmış isimleri 23 Nisan anılarını yazdı.


2
Çocukluğumun en güzel bayramıydı. Günler öncesinden başlayan hazırlıklar ve minik kalbimizin küt küt atmasıydı. Kim şiir okuyacaktı? Kim, hangi kıyafeti giyecekti? Bando takımına kimler girecekti? Okullar arasındaki yarışlarda kim yer alacaktı? Ben bando takımlarına gitmeyi, trompet çalmayı çok severdim. Bugün bile o melodi ve ritmler tüm tazeliği ile aklımdadır.

Bayramlar yaklaşırken yapılan kros yarışmalarına da hep katılırdım, bayram günü madalyamızı almak ise dünyanın en büyük ödülüydü. Öyle ya, ailemiz ve bütün şehrin önünde kürsüye çıkacaktık.
3
Hayatımdaki ilk uykusuz gecem ya 9 ya da 10 yaşındayken 22 Nisanı 23 Nisan'a bağlayan geceydi. Ertesi gün bayramdı. Heyecandan uyuyamıyordum. Babam başucuma gelip ‘oğlum sakin ol' demişti ama ne fayda. Meclis'in ilk açılışını kutlardık ama ne anlama geldiğini çok da bilmeden. Belki Milli Eğitim'in uzun vadeli hatası buydu. O ruhu ve demokratik bilinci aşılayabilirlerdi 23 Nisanlarda. Ama olsun varsın, hepimiz şunu bilirdik: “Dünyada çocuklara bayram armağan eden tek lider Atatürk'tür.”
4
23 Nisan, bir yanıyla da bahar demekti, kıştan çıkışın sevinci, yaklaşan tatilin müjdecisiydi. Bugün bir çocukluğuma bakıyorum, bir de günümüz Türkiye'sine, hüzünleniyorum. Pek çok kelime, kavram ve zenginlik gibi bayramların da içinin boşaltıldığını düşünüyorum. Çocukların okula gidemediği, çalışmak zorunda kaldığı, çocuk işçilik ve çocuk gelin kavramının acımasızca yaygınlaştığı bir hazin tablo ile karşı karşıyayız. İçimi en çok acıtan da, Atatürk'ün isim, ruh, ideal ve hedeflerinin yeteri kadar konuşulamadığı, anlaşılamadığı bir iklimde yaşamamız.
5
Liderlerimiz Atatürk diyemiyor coşkuyla. O halde iş anne ve babalara, özellikle annelere düşüyor. Çocuklara Atatürk'ü anlatmak ve sevdirmek onların işi. Değil mi ki; Cumhuriyetimiz bir fedakarlık ve seferberlik ruhuyla kurulmuştur, o halde bayramlar da çocuk coşkusunu yaşamanın yanısıra Atatürk bilincini aşılamanın en doğru zamanlarıdır. Bayramımız kutlu olsun. Tüm çocuklarımızın ve içindeki çocuğu her daim canlı tutanların..! İsmail Küçükkaya
6
Neşe dolduğumuz günlerdi... Bugün 23 Nisan neşe doluyor insan...


7
Babam İsmet İnönü'nün anlattığı o ilk 23 Nisan hiç unutamadığım bir 23 Nisan var! Onu diğerlerinden farklı yapan, her sene olduğu gibi bayramlık elbisemi giyip, başıma kocaman kurdelemi bağladıktan sonra babamın elini öpmeye gidince, onun bana anlattıkları oldu.
8
Bana gülerek sarıldı, hep yaptığı gibi saçlarımı hafifçe çekerek, yanına oturttu. Gözleri bayram sevinci içinde parlayarak bana baktı. Konuşmaya başlarken birden çok eskilere döndü. 16 sene evvelki bir 23 Nisan'a 1922 yılının, 23 Nisan'ına. Kurtuluş Savaşı'nın bütün hızıyla devam ettiği günlerdi. 2 gün evvel İtalyanlar Söke'yi işgal etmişti. Babam Batı Cephesi Kumandanıydı. O sabah karargâhtaki arkadaşları ile Konya Akşehir'den Ankara'ya gelmişti. Büyük Millet Meclisi Hükümeti'nin kuruluşunun 2. yıldönümüydü.
9
Taşhan meydanına tahta iskemlelerden sıralar yerleştirilmişti. Etraftaki tek tük binalar bayraklarla donatılmıştı. Henüz başkent olmamış Ankara'da büyük bir bayram heyecanı yaşanıyordu. Beyaz yakalı, siyah önlüklü, kız erkek karışık, okul çocukları askerleri coşkuyla alkışlıyor, sıraları gelince vatanperverane nutuklar söylüyorlardı. Akasya ağaçlarının gölgesinde bahçelerde toplanmış, çiçek, böcek kıyafetinde küçükler şarkılar söyleyip, oynuyorlardı. Bir ara Büyük Millet Meclisi binasının önünde bir koşuşma, hareketlenme oldu. Mustafa Kemal Paşa geliyordu!
10
Üniforması içinde ne kadar heybetli, yakışıklıydı. Çocuklar etrafını sarmışlar, ona dokunmak, ellerini öpmek için can atıyorlardı. O da ortalarında güler yüzü ile hepsiyle ilgileniyordu. Acaba ileriki yıllarda 23 Nisan'ı Çocuk Bayramı olarak kutlanmasına o gün, orada, o çocukların arasında mı karar vermişti?
11
Akşam Ankara'nın kaldırım taşlı, inişli çıkışlı bozuk yollarında fener alayı düzenlenmişti. Zor, sıkıntılı, karanlık savaş günlerinde, daha ismi konmamış o bayram, babam için bir ümit ışığı olmuştu. Aynı zamanda ona başladıkları mücadelenin sonunda kavuşacakları barışın, elde edecekleri bağımsızlığın ve kuracakları Cumhuriyetin, Türkiye Cumhuriyetimizin müjdecisi gibi gelmişti.


12
Günümüze dönüp, bir kere daha bana sarıldığı zaman babam o geçmiş günleri tekrar yaşıyor gibiydi. Heyecanlı, gururlu ve mutluydu. Ben 8 yaşındaydım. Bu 23 Nisan'ı hiç unutmayacağımı biliyordum. Özden İnönü Toker


13
Anımsayabildiğim ilk bayram, diğerleri ve sonuncusu...


14
Sahne1: Altı yaşında olmalıyım. Evde, yemek masasının üzerine çıkmışım, annem bu bayram için özel dikilen mavi organze tuvaletimin eteklerine kumaşın artıklarından yaptığı gülleri iğneliyor. Kıpırdandıkça toplu iğneler bacağıma batıyor. Ben bağırıyorum, annem kızıyor./ Sahne 2: Üstümde, etekleri yerlere kadar mavi organze tuvaletim var. Mutfakta, ocağın önündeyim. Annem elindeki demir saç maşasını ocağın üzerinde ısıtıp, uzun saçlarıma bukleler yapıyor. Kıpırdandıkça, kızgın maşa kulağıma değiyor, ben bağırıyorum, annem kızıyor.
15
Sahne 3: Aynanın önündeyim. Başımın iki tarafından sigara börekleri sallanıyor. Tam tepemde başım kadar büyük bir fiyonk var. “Melek gibi oldun”, diyor annem. Ben sigara böreği saçlarım bozulmasın diye başımı oynatmaya korktuğum için, kendimi melek değil, azapta bir şeytan gibi hissediyorum.
16
Sahne 4: Okul bahçesine bardaktan boşanırcasına yağmur yağıyor. Çamura belenerek okuldan içeri giriyor, çocuk balosunun yapıldığı yemekhaneye gidiyoruz annemle. Anneler limonata ve kuru pastayla donanmış masalarda otururken, biz çocuklar azıyoruz. Saklambaç, kurtarmaca ve yerlere oturup Yağ Satarım/Bal Satarım oynuyoruz. Biri eteğime basıyor. Cart diye bir ses. Mavi organze etek, belden sökülmüş, sarkıyor. Ama ben ebeyim ya, mendil koyma sırası bende. Sökülen eteği evde dikilmiş patiska donumun paça lastiğine sıkıştırıp koşuyorum. Ayağım kayıyor, bir seksen yerdeyim. Annem beni çekiştirerek eve götürüyor. 23 Nisan, fiyasko!/ Sahne 5: Ertesi gün okula gitmeden önce, annem her zamanki gibi saçımı örmek istiyor ama sigara böreklerini tarayabilmek ne mümkün! Sonunda pes ediyor.
17
Bir yıl sonraki 23 Nisan: Okul avlusunda trampet çalıp, marşlar söylüyoruz. Ben trampetçiyim. Öyle bir şevkle indiriyorum ki değnekleri trampete, trampet patlıyor. Evde babam, “Seneye trampetçi olmayacaksın, diyor “Bu patlattığın üçüncü trampet!”
18
23 Nisana dair sondan 1 evvelki sahne: Yıllardan 1969, aylardan Nisan. Klinikteyim. Bu kez kesinlikle kız olacağına inandığım dördüncü oğlum, az önce doğmuş. Babamın baş ucuma bıraktığı transistörlü radyoda sürekli aynı şarkı çalıyor: 23 Nisan kutlu olsun/23 Nisan mutlu olsun/En güzel bayram bu bayram herkese kutlu olsun! Haydi çocuklar, hep beraber söyleyelim. Ve tekrar. Ve tekrar. Ve tekrar. Ben gözlerimi yumup, bir 23 Nisan armağanı olarak, doktorun içimde unuttuğuna inandığım ikizin diğer tekinin, kız olarak doğduğunu hayal ediyorum. Hayal gerçekleşmiyor. Hüsran!
19
23 Nisana dair Son Sahne: Yıl 2015, aylardan Nisan. Atatürk'ün armağanı Çocuk Bayramı yaklaşıyor. Tüm dini günler, (Ramazan ayı, kandiller, dini bayramlar) Hicri takvime göre ayarlanır ve dolayısıyla her yıl tarihleri değiştirirken, en kutsal gün olması gereken Kutlu Doğum Haftasının, Miladi takvime göre 24 Nisan olarak saptamasından endişeliyim. Bir sonraki kutsal günün kutlamalarında, TBMM'nin önemi ve çocukların bayramı güme gitmesin istiyorum. Ülkemde hep fikri hür, vicdanı hür çocukların yetişmesi için, 23 Nisanlarda trampetler patlatmak istiyorum. Bir gün sonraki Kutsal Doğum Günü'nde, Yüce Allah'ın Atatürk aracılığı ile bana bağışladığı değerlerin kadrini bilemediğim, onları koruyamadığım için beni affetmesi; 23 Nisan, 19 Mayıs, 29 Ekim ruhunu milletime yeniden bağışlaması için Allah'ıma gün boyunca yakarmaya söz veriyorum! Ayşe Kulin
20
Bir kuşağın hatıralarında silinmez izler bırakan... 1979 Uluslararası Dünya Çocuk Yılı nedeniyle TRT, 23 Nisan Uluslararası Çocuk Şenliği'ni gerçekleştirdi. Ekranlara ilk gelen etkinlik, 4 kişi birlikte sunduğumuz özel programdı.
21
Devlet Tiyatrosu'nun genç oyuncusu Zuhal Yöntem (bugünkü Zuhal Olcay), Devlet Tiyatrosu'nun ünlü oyuncusu Dinçer Sümer'in öğrenci oğlu (şimdi müzisyen) Murat Sümer ve TRT'den Serpil Akıllıoğlu ile sunmuştuk o güzel programı... Genç yaşta kaybedeceğimiz Canan Meray'dı yönetmenimiz. Etkinlikler arasında Sezen Aksu, Müjdat Gezen, Fazıl Say, Erol Evgin'in katıldığı özel çocuk programları da yer aldı. TRT 23 Nisan Çocuk Şenliği'nin birincisi nedeniyle TRT'nin şenlik yayını toplam 13 saat sürdü. Şenliğe sadece 5 ülkenin çocukları katılmıştı.
22
1. Dünya Çocuk Parlamentosunun TBMM'de toplanması, dünya çapında bir olaydı. TBMM Başkanlık kürsüsüne çıkıp bu parlamentoyu açmıştım. Sonra da sözü ve yönetimi çocuklara bırakıp inmiş, Meclisteki milletvekili sıralarından birine oturup izlemiştim. 1983'de 5. TRT Çocuk Şenliğini 26 çocukla birlikte sunuşum ilginçti. Yani bir yayını 27 sunucu beraber sunmuştuk. 1984'deki 6. Şenlikte Venezuella çocuklarının Barış Manço'nun ‘Arkadaşım Eşek' ve ‘Süper Babaanne'' şarkılarını Barış'la beraber söylemeleri unutulmayacak bir olaydı. İlk şenliğe sadece 5 ülke katılmışken, 1987'deki 9. Şenliğe katılan ülke sayısı 21'e yükselmişti.
23
1988'deki 10. Şenlik, hem olayın 10. Yıldönümü olması hem UNICEF temsilcisi olarak ünlü yıldız Audrey Hepburn'ün gelmesi hem de benim sunuculuğunu yaptığım 2. Dünya Çocuk Parlamentosu toplandığı için en renklilerindendi. Endonezya ekibinin “Eski Dostlar'' şarkısıyla yer alması, Sovyetler Birliği çocuklarının ‘halay'la katılması, Pakistan ekibinin ‘Katibim' i söylemesi, Çin ekibinin de ‘Ilgaz' adlı ezgimizle dans etmesi unutulmazdı. 1989'daki 11. Şenlikte katılan ülke rekoru kırılıyordu. Bir güzelliği de, 10 yıl önceki ilk programını sunan 4 sunucunun tekrar buluşmasıydı. Zuhal, Murat, Ceren ve ben.
24
1990'daki 12. Şenlikte 34 ülke vardı. 1991'de yani 13. Şenlikte, tam 12 şenliği sunan Halit Kıvanç unutulacaktı. TRT'de aynı anda TV programı (Bugün Pazar) yaptığım halde. Mustafa Bülbül diye biri çocuk şube müdürü olunca ‘Telefonunuzu bulamadık' demişti. Aynı yılda TÜ-TAV başta 23 Nisan şenlikleri olmak üzere, uluslararası katkılarımdan dolayı ödül verecekti bana. 1992'de de yoktum. Sonrakilerde de. Ancak 1993'deki 15. Şenlikten önce İstanbul AKM'de ‘Türkiye Çocuk Zirvesi' toplandı ve sunuculuğu bana verildi. 1998'de 44 ülke katılmıştı. Demirel Cumhurbaşkanı idi.. Ve burun buruna selamlaşmıştı.
25
1999'daki 21. TRT Çocuk Şenliği'ni Hakan Urgancı ve Nihan Aslı ile üçümüz sunmuştuk. Bu arada Barış Manço'yu anma bölümünü sunarken çok ama çok duygulanmıştım. 2000'de yani 21. yüzyılın ilk Çocuk Şenliğinin Efes Antik Tiyatroda yapılması önemliydi. Daha sonra, 2003'de bu kez Antalya'da Aspendos'da yapılan şenlikte Tekin Özertem, Ayhan Önal ve Canan Meray'la Canan gelemedi, TV'de canlı yayında karşılıklı ve görüntülü konuştuk.
26
Bu yazdıklarım bir kuşağın hafızalarında silinmez izler bırakan 23 Nisan anılarımdan bazıları idi.


27
Ayrıca bir ilkokul anımı da burada paylaşmak istiyorum.. Ben ilkokula bir yaş küçükken gittim. Çünkü okul müdürünün odasında masada duran gazeteyi alıp okumuştum. “Neee gazetenin başyazısını mı okuyabiliyor” diye şaşırmışlardı. Ve beni hemen kaydetmişlerdi. İşte o benim için büyük tarihi değer taşıyan gazete hangi gazete miydi? Cumhuriyet gazetesi... Halit Kıvanç
28
Annemsiz ilk 23 Nisan... Bu 23 Nisan ilk defa annemsiz geçecek.
29
17 Mart'ta kaybettim onu. Kim bilir kaç bayram öncesi, aldığı ayakkabıları yastığımın yanına koyup uyumuşumdur. Kaç kere de ertesi gün bayram etkinliklerine katılmam için hazırlayıp okula götürmüştür; bilmiyorum. Bir keresinde Turgutlu'da İlkokul 2'deyken 23 Nisan için ‘'Küçük Mine'' diye bir çocuk piyesi yazmışım.
30
Öğretmen de bizim eve gelip, annemi tebrik edip nazar boncuğu hediye etmiş. Annem bu olaydan çok etkilenmiş olmalı ki, seneler senesi herkese anlatırdı: “Daha 7 yaşında 23 Nisan için piyes yazıp ödül kazandı'' diye. “Abartma anne'' der gülerdik. Anneniz varsa kıymetini bilin çocuklar ve birinin hâlâ kızıyken bırakın sizi öyle abartarak sevsin! Filiz Akın
31
Gerçektende neşelendiğimiz günlerdi çocukluğumuz. Babamızın öncülüğünde o günlerin 23 Nisan, 19 Mayıs, 30 Ağustos, 29 Ekimlerin başlıca bir yeri vardı. Okulda 23 Nisan şiirlerini okuduğumuz, şatafatlı olmasa da şenliğe dönük küçük hediyelerimiz olurdu. Yani neşelendiğimiz günlerdi...
32
Oysa bugünlere geldiğimizde başkaca resimler çıkıyor önümüze. Çocuk ölümlerinin cinayetlerinin olabildiğine yoğunluğu, çocuk işçilerinin hoyratça sömürülüp yoksulluğun derinliğe itildiği, savaşlarda kahrolan çocukları gördükçe neşe dolamıyor insan. Geçtiğimiz günlerde yere çökmüş bir çocuğun sorularla dolu bakan gözlerini gördüm bir gazete sayfasında. Sanki neden doğdum diye bakıyordu. Ve neşesi çoktan çekip gitmiş gibiydi...

33
“Betül Taksim'deki törene gitmiş” Cumhuriyetin ilan edildiği 1923 yılı süresince doğanlara o günlerde “cumhuriyet çocuğu” denilirdi.


34
Ben bu tanımı çok kıskanırdım. Sanki onlar Mustafa Kemal Atatürk'e daha yakın kişilerdi benim gözümde. İlkokula başkadığım yıllarda Cihangir semtinde eski bir konakta oturuyorduk. Kutlamaların meydanlarda yapılmaya başladığı yıllardı. Taksim Meydanı'ndaki 23 Nisan törenlerine okulla ilk gittiğimde 8 yaşlarındaydım. Çevremizi süsleyen renk renk ampulleri, çiçekleri, yeşermiş daları ve uçuşan balonları yaşadığım heyecanı ve Türk milletinin yarattığı eserden duyduğu gururla dolu yüz ifadelerini unutamıyorum. Avaz avaz bağırarak söylediğimiz o marşla içimi kaplayan o tarif edilemeyecek kadar büyük duyguyu. Beni en çok etkileyen ve heyecandıran şarkının Ekrem ve Cemal Reşit Rey kardeşlerin bestelediği “10. Yıl Marşı'nın” hep bir ağızdan yüzlerce insan tarafından söylediği anları. Belki buraya bir nokta koyabiliriz.

35
10 yılda 15 milyon genç 90 yılda 95 milyon insan.. Babamın tüm yaşamı süresince tuttuğu hatıra defterlerini bu sabah karıştırdığımda 23 Nisan 1938 yılına ait ajandasında Cumhuriyetin 15. senesinde yazdığı bir notu okudum. “Betul Taksim'deki törene gitmiş”. Betül Mardin


36
Kırmızı ayakkabılı Yavru Kurt... Yıl 23 Nisan 1953. Hırka-i Şerif İlkokulu'nun Yavru Kurt takımındayım.
37
Yıl 23 Nisan 1953. Hırka-i Şerif İlkokulu'nun Yavru Kurt takımındayım. 23 Nisan kutlamaları için stadyuma giriyoruz. Tramvaydayız. O zaman benim 2 çift ayakkabım var. Biri siyah kışlık, diğeri kırmızı yazlık. Hava güzel olduğu için yazlık ayakkabılarımı giydim. Tramvayda öğretmenim ayakkabılarımı görünce “Çabuk tramvaydan aşağıya in gelmiyorsun” dedi. Ben ağlamaya başladım. Öğretmen “Ağlama kırmızı ayakkabılı yavru kurt olur mu” dedi. Sonra gözyaşlarımı sildi. Stadyuma gittik ancak ağlamam bir türlü durmuyordu. Sonra okula döndük. Eve geldiğimde anneme “Bana lütfen bir çift daha ayakkabı alın” dedim. Bu sefer annem ağlamaya başladı. Çünkü maddi durumumuz üçüncüyü almaya müsait değildi... Müjdat Gezen

YORUMLAR


Diğer Galeriler

Çıplak Vatandaş Filmindeki Çocuk Oyuncu Bakın Kim Çıktı! Magazin Dünyasının Yaramaz Çocuğunun Son Halini Görenler İnanamadı Dünyanın En İlginç Festivali: Phuket Vejetaryen Festivali Milyoner'de Çift Cevap Hakkı Bile İşe Yaramadı! Çıkan Cevap Şoke Etti Bu Benzerliklere Çok Güleceksiniz!