Benim Adım Hıdır, Elimden Gelen Budur!

Çok uzun zamandır neredeyse her mecrada karşımıza çıkan cümleler bunlar. Her zaman mutluluğa koşmamız gerektiğini, hayatın amacının mutlu olmak olduğunu, hep dik durmak gerektiğini, eğer yeterince istersek her şeyi başarabileceğimizi vurguluyor bize. Ama ne kadar da toz pembe ve kusursuz. Barbie bebekler gibi (!) Sence insan gerçekte böyle mi? Üzülmek de insan olmanın bir gerçeği değil mi? Her daim mutlu olmak mümkün mü? İnsanın her şeye gücü yeter mi? Sürekli olarak, hayatımıza ilişkin değişkenleri kontrol edebilir miyiz? Yoksa bunları yapmaya çalışıp, doğal olarak başarısız olunca, kendini daha da kötü mü hissedersin? İnsanız biz, kusurları olan, her şeye gücü yetmeyen, üzülen, ağlayan, bazen hava durumundan bile etkilenen hassas varlıklar. Şimdi derin bir nefes al, insanım ben de! Eğer elinde sana bunları dayatan bir kişisel gelişim kitabı varsa, sakince yere bırak ?? Güzel bir deyişle; benim adım Hıdır, elimden gelen budur : ) Not: Kişisel gelişime karşı değilim kesinlikle. Sadece her şeyi yapabilirsin diyen, gaz vermeye odaklı eski kişisel gelişim yaklaşımına karşıyım.

Psikoloji TV'ye ABONE OLUN: