Polonezköy: İki Kültürün Buluştuğu Köyün Son Sayfası

Bir Paskalya bayramında konuk olduğumuz Polonezköy'ün hikayesi, 1842'de Osmanlı'ya sığınan Polonyalılarla başlıyor. Kırım Savaşı sonrası bu topraklara yerleşen aileler, Adampol'u bugünkü Polonezköy'e dönüştürdü. Polonya bağımsızlığını kazansa da köyde yaşayanların çoğu geri dönmedi; çünkü artık vatanları burasıydı. Bugün köyde yaklaşık 30-40 Polonya kökenli kişi yaşıyor, ancak nüfus 1960'lardan itibaren göçlerle hızla azaldı.

Köyde büyüyen çocuklar iki kültür arasında doğal bir köprü kuruyor. Gençler, şehirde kendilerini Türk, köyde Polonyalı hissettiklerini söylüyor. Ramazan ve Kurban bayramlarıyla Noel ve Paskalya'nın birlikte kutlandığı köyde, farklılıklar günlük hayatın parçası. Turizm, köyün en önemli geçim kaynağı; restoranlar ve pansiyonlar kültürel sürdürülebilirlikte kritik rol oynuyor. Ancak artan yapılaşma baskısı ve yeni yönetmelikler işletmeleri zor durumda bırakıyor.

Köy sakinlerinin en büyük korkusu, Polonezköy'ün bir gün sadece adıyla anılan bir yer haline gelmesi. Gençlerin geri dönmemesi halinde Polonya kökenli nüfusun yok olabileceği belirtiliyor. Kalanlar, gelenekleri yaşatmanın yollarını arıyor. Polonezköy bugün hâlâ bir kültürün izlerini taşıyor, ancak bu izlerin kalıcılığı son kuşağın mücadelesine bağlı.

Köy halkı Hürriyet'e konuştu: İşletmeci Daniel Ohotski, 'Biz kendimize Polonyalı demiyoruz, Polonya kökenliyiz diyoruz. En büyük isteğimiz gençlerin köyde kalması, kültürün devam etmesi' dedi. Öğrenci Derek Riji, iki kimliği bir arada yaşamanın büyük bir zenginlik olduğunu söyledi. Eski muhtar Antonio Vilkoşevski, 'Eskiden 150'ye yakın Polonya kökenli vardı, şimdi 20-25 kişiye düştük. Böyle devam ederse geriye sadece bir isim kalır' diye konuştu. İşletmeci Antonio Dohoda ise 'Biz son nesiliz ve kitabın son sayfasını yazıyoruz. Amacımız kültürü yaşatmak, yoksa burası geçmişten bahsedilen bir yer haline gelir' ifadelerini kullandı.