"Robot Olmayız"

Bir gencin polis kurşunuyla ölmesinin ardından bir hafta boyunca Yunanistan’a "kıyameti" yaşatan ayaklanmanın başaktörleri ile konuşmayı sürdürüyoruz. Olayların merkezindeki öğrenciler, "Robot olmak istemiyoruz. Çağdaş eğitim istiyoruz" diyorlar.

ANARŞİSTLER, 7 Aralık gecesi Yunanistan’da 16 yaşındaki Aleksis Griggoropulos’un polis kurşunu ile hayatını kaybetmesinin ardından sahneye ilk çıkanlardı. Polisle amansız çatıştılar. Yaktılar, yıktılar.

8 Aralık Pazar gecesi anarşistler Atina’yı tahrip ederken, arkalarında başka bir kalabalık göründü. Sayısı fazla olmayan öğrenciler ve yağmalama için gelenler. Kimi yabancı, kimi Yunanlı...

Tatil günü olduğundan okullarda hareketlenme olmamıştı. O gece gösterilerde yer alan öğrenciler, anarşistlere yakın, onlara sempati ile bakan, onlar gibi olmak isteyen, onlar gibi giyinen ortaokul ve lise öğrencileriydi. Sayıları fazla değildi.

Toplumsal kimlik kazandı

9 Aralık pazartesi günü okulların açılması ile olaylar "toplumsal kimlik" kazandı. Polise öfkeye, kör şiddete "etiket" bulunmuştu: Yunan gençliği.

Atina’da, Selanik’de, Patras’da, Larisa’da hemen her şehirde şiddet olayları doruğa çıktığında, anarşistlerin arkasında binlerce öğrenci vardı.

Aleksis’in cenaze töreninin yapıldığı 10 Aralık Salı gününden itibaren "ayaklanmanın" baş aktörü değişti. Onbinlerce öğrenci, "bayrağı" anarşistlerden devraldı.

Eylemlerin şekli de değişti. Dükkanlara dokunulmadı. Artık sadece devlet daireleri, polis karakolları, polisin kendisi idi hedef.

Molotof kokteyllerinin yerini kaldırımlardan sökülen taşlar aldı. Genç neslin sorunları, yarın için umutsuzluğu, aileleri ile diyalog eksikliği ve öfkeleri vurgulanmaya başladı. Yıllardır "daha iyi eğitim" diye başlayan, "daha kaliteli öğretim görevlileri " diye devam eden, ancak son yıllarda "daha kaliteli mobilyaları olan sınıflara," hatta "daha temiz tuvaletler"e kadar giden taleplerle her ders yılında en az bir ay okullarını işgal etmeyi adet edinen öğrencilerin direnişine, herkes sempati ile baktı. Kamuoyunda "Gençlerden özür dileyelim. Onları dinleyelim" eğilimi yayıldı. Yine de her şey gergin bir ip üstünde. İpin bir ucunda gençlerin masumiyeti ve bu masumiyetin dayanılmaz cazibesi, diğer ucunda ise "kural tanımayan" öfkeleri var.

Tepkimiz her şeye

HÜRRİYET, Atina’daki bir gösteri sırasında Yunan öğrencilerle konuştu. Onların şikayetlerini, hayallerini, yarına bakışlarını dinledik.

Atina Emniyet Müdürlüğü Binası önündeyiz. Yolun bir yanında çevik kuvvet dizilmiş, diğer yanında Atina’nın dört bir yanından gelen 12-17 yaş arasındaki öğrenciler var.

Aralarına karışıp, "Niye buradasınız" diye soruyoruz. "Tepkimizi dile getirmek için" diye yanıt veriyorlar. Peki neye tepkililer? Cevapları: "Herşeye."

"Çağdaş eğitim istiyoruz. Devlet, anayasa gereğince eğitimi ücretsiz sunmalı. Yunanistan’da özel üniversiteler açılacak. İstemiyoruz. İnsan onuruna saygılı bir sağlık hizmeti istiyoruz. Bir ömür çalışıp, gülünç bir tazminatla emekliye ayrıldıktan sonra hastanelerin koridorlarında bir doktor bulmak için geçmemeli ömrümüz. Aleksis’in öldürülmesini protesto için buradayız. Ama genel olarak polisi de protesto ediyoruz."

-Bu direniş ne kadar sürecek?

Biz alevi canlı tutmak istiyoruz. Sesimizin duyulacağına inanıyoruz. Bankalara, büyük şirketlere yapılan saldırıları haklı buluyoruz, ama küçük dükkanlara dokunulmamalıydı.

Dükkánlar onarıldı, 10 gündür siftah yok

OLAYLAR sırasında en büyük darbeyi yiyenler, şehir merkezlerindeki esnaf oldu. Ekonomik kriz nedeniyle durgun piyasanın Noel ve yılbaşı alışverişleri ile canlanmasını uman esnaf, dükkanlarının yakılıp yıkılması ve ardından yağmalanması ile büyük şok yaşadı. Şok hala sürüyor.

Atina’daki şiddet olaylarından nasibini fazlasıyla alan Ermu Caddesi’ndeyiz. Bu yaya yolunda esnaf yaklaşık 10 gündür siftah etmiyor. Halk her gün birkaç saat arayla düzenlenen gösteriler nedeniyle şehir merkezine gelmekten çekiniyor.

Ermu Caddesi’ndeki mağazaların tahrip edilen vitrinleri onarılmış. Yağmalanan malların yenileri var vitrinlerde. Ama müşteri yok. Dükkan sahipleri "40 yıldır buradayız. Bazen saldırılar olurdu, birkaç dükkanın camları indirilmişti, ama böyle toplu bir eylem hiç olmadı" diyorlar.