1.5 Yaşındaki Çocuk Terkedilirken Ona Ne Söylenir?

Görevli hemşireye yetkilinin kim olduğunu sordu. Hemşire ona koridorun sonunu gösterdi. Başıyla "Tamam" işaretinden sonra kucağındaki çocuğu yere indirdi. Elini tuttu ve müdürün kapısına yöneldi. Müdürü buldu. Onunla ayaküstü bir şeyler konuştu. Müdürün odasına girdiler. Bir saat kadar sonra odadan müdürle birlikte çıktı. Müdür, yan odadaki daireye kayıt işlemleri için talimat verdi.

SON KEZ ÖPTÜ, KOKLADI

Müdür ve görevli memurlar, işlem için çalışırlarken kadın çocuğu kucağına aldı. Öptü, kokladı. Tekrar tekrar öptü...

Koridorda bulunan bir banka oturdu. Ona bir şeyler anlattı. Çocuk, sadece yüzüne bakıyordu. Kadın kendince konuştu, konuştu...

Vicdanını birazcık olsun rahatlatmış olmalıydı ki ayağa kalktı.

Birkaç dakikalığına gidip döneceğini söylüyordu. Söylerken de gülümsüyordu. Ama yanaklarından süzülen gözyaşları; onun gamzelerinde birikip yere damlıyor, kristal cam parçacıkları gibi paramparça oluyordu: "Seni geri almaya geleceğim. Söz... Şu zor günleri bir atlatalım, tamam mı?"

Annesi titrek sesiyle ve yüreciği yanarak bunları söylerken, çocuk konuşulanlardan bir şey anlamıyordu. Onun minik kalbinde esen korku rüzgârı, annesini bir daha göremeyeceğini hissetmesiydi. İşte gidiyordu. Birkaç dakikalığına denilen gidişti, ama sanki bir daha hiç gelmemek üzere bir vedalaşmaydı.

YAVRUSUNU BIRAKIP GİTTİ

Kadın dönüp yürümeye başladı. Koridor ne kadar da uzundu. Hayatının en uzun yürüyüşüydü bu sanki. Ana kapıya yaklaştığında son bir kez daha baktı oğluna. Kaçamak bir bakıştı bu. Oğlu ise annesine bakmaya devam ediyordu. Anne başını eğdi ve çekti gitti oracıktan.

Genç kadın kucağında çocukla geldiği bu binadan yalnız çıkıyordu. Kapkara iri gözlü yavrusunu bir daha görebilecek miydi?

ARTIK O KİMSESİZ

Müdür, görevliye talimat verdi. Hademe, yeni gelen çocuğu hemen bir odaya nakletti.

Çocuk henüz bir buçuk yaşındaydı. Artık o, yuva görevlilerin kanatları altındaydı. Çocuk kimsesizler ordusunun yeni bir üyesiydi.

Müdür, odasının penceresinden çocuğu bırakan kadının peşinden baktı. Genç kadın giderken âdeta iki büklümdü. Demir parmaklıklı kapının önünde bir müddet durmuş dönüp dönmeme kararsızlığı yaşamaya başlamıştı. Kısa bir süre sonra kararlı adımlarla yuvadan uzaklaştı. Müdür de bu genç kadın uzaklaşana kadar pencereden baktı. Kadın, yuvadan uzaklaştıktan sonra "kader" der gibi başını iki yana salladı. Masasındaki dosyayı açıp baktı. İmzalanacak bazı kâğıtlar vardı bu dosyalarda. İmzaladı ve masanın sağ tarafına bıraktı. Görevliyi çağırdı ve kâğıtların ilgili servise verilmesini emretti. Görevli uçarcasına söyleneni yaptı. Canı sıkılmıştı. Bir kadın, çocuğundan ayrı yaşayabilmeyi göze alabildiyse ondan artık her türlü çılgınlık beklenebilirdi.

Bir anne, kendi elleriyle kendi evladını nasıl bırakabilirdi? Müdür bu göreve getirildiği günden beri daha nelerle karşılaşmıştı…

Sahi yeni gelen çocuğun ismi neydi?

Dosyayı eline aldı, baktı: Demir!

RANZADA GEÇECEK BİR HAYAT BAŞLIYOR

Müdür geri kalan işlerini bitirmek için tekrar masaya oturdu. Görevliyi çağırdı. Dosyayı diğerlerin arasına koydu. Saatine baktı. Mesai saati bitmek üzereydi. Ceketini aldı ve servis aracına doğru yöneldi.

Müdür, artık evine gidebilirdi. Biraz da kendi çocuklarının yanına dönüp onlarla ilgilenmeliydi.

İstanbul'da bebekken yuvaya bırakılan o çocuk anne ve baba sevgisinden yoksun büyüdü. Eli kalem tutmaya başlayınca da yetiştirme yurdu çocuklarının gerçek hikayesini yazdı. Demirhan Kadıoğlu'nun Nesil Yayınları'ndan çıkan Yetiştirilmiş Hayatlar isimli kitabı, yetiştirme yurtlarının 60'lı, 70'li, 80'li yıllardaki halini gözler önüne seriyor.

Sıradışı bir filme konu olabilecek gerçek hikayelerin bulunduğu roman, yetiştirme yurtlarında kalan tüm çocukların çığlığını, onları terkeden aileleri başta olmak üzere Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı ile devleti yöneten yetkililere duyurmaya çalışıyor.

Sahi Demirhan yıllar sonra anne ve babasını bulabildi mi? "Beni neden terkettiniz" diye sorabildi mi acaba?